انتخابات ریاست جمهوری ایران ۱۳۸۸

بخش هایی از ایمیل من به دوستم در بارهُ انتخابات ریاست جمهوری ایران:

...بعد از دو ماه کلنجار رفتن بین رای دادن و رای ندادن من به این نتیجه رسیدم که بایست رای بدهم. الایحال من معتقدم که این انتخابات انتخاباتی مطالبه محور است، در مقابل انتخابات سال های گذشته که کم و بیش شخص محور بودند. به همین دلیل بیسوادی شیخ در مقابل عالم بودن میرحسین مرا نمی ازارد.

احتمال بسیار کمی دارد که به میر حسین که اصولگراست و خطِ امامی بودنش از اوایل انقلاب تا بحال تغییری روبه رشد نیافته است رای بدهم.

برای من مهمترین مسائل به ترتیب اینهاست:
۱- روابط بین المللی ایران (که شامل مسائل هسته ای ، جنگ افروزی ، تحریم های اقتصادی و رابطه با امریکا و ... است)
۲- مشکلات اقتصادی بخصوص در زمینه کار و تولیدات داخلی.
۳- حقوق مدنی و شهروندی ( حقوق بشر، حقوق زنان و ازادی های فردی) است.

برایم روابط بین المللی مهم است چرا که کشورم را بخشی از دنیایی میبینم که به ممد اینترنت کوچکتر هم شده و روابط جای جای مختلف اش بر هم مستقیم تر از قبل اثر میگذارد. در زمانی هستیم که جنگ و فقر اقتصادی دو تهدید جدی برای ایران از سوی کشورهای هراسیدهُ غربی است. راه چاره بر این دو تهدید نیاز به دوراندیشی در برنامه ریزی برای روابط بین المللی را دوچندان میکند.

این ها مرا وامیدارد که اولویت اول ام را که حفظ حقوق و ازادی های فردیست به روابط بین الملل بدهم. و احساس ام این است که در این مورد کروبی گزینهُ بهتریست. از یاد نبریم که مهمترین خصوصیت خط امام ضد امپریالیست بودن ان است که این مرا میترساند چرا که با ان ضد امریکایی بودن هم میاید. هرچند ریس جمهور تازه منتخب امریکا ( باراک اوباما) روش و شیوه ای صلح مأب دارد ولی هنوز ترس از حمله نظامی و تحریم های خشن اقتصادی امریکا و کشورها همرآی اش به ایران در دلم هست.

بنابر همه اینها من بیشتر مایل به شیخ هستم تا میرحسین

باسلام
...